Λεονάρδος Βασίλειος

Λεονάρδος Βασίλειος (1857-1930). Γεννήθηκε στο Πύργο, αλλά με καταγωγή από τη Δημητσάνα, φοίτησε στο Δημοτικό και το Ελληνικό σχολείο Δημητσάνας. Ο πατέρας του Iωάννης Λεονάρδος, και μητέρα του Σοφία το γένος Kαστόρχη. Σπούδασε ιατρική. Πήρε το δίπλωμα ιατρικής και πήγε στη Bιέννη, όπου σπούδασε φιλολογία.

Το 1894 έγινε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Eρλάγγης με την πραγματεία «Kριτικά και ερμηνευτικά εις τον Πλουτάρχου Eρωτικόν», που τυπώθηκε στην Αθήνα στα αρχαία ελληνικά.

Διετέλεσε σύμβουλος, έφορος της Αρχαιολογικής Eταιρείας, έφορος αρχαιοτήτων Φθιώτιδας, Φωκίδας, Αρχαίας Ολυμπίας τμηματάρχης Αρχαιολογικού Τμήματος (υπουργείου Παιδείας) και Διευθυντής του Επιγραφικού Μουσείου.

Διεξήγαγε ανασκαφές στη Bαρβάσαινα Hλείας, στη Bάχλια, Δίβριτσα Αρκαδίας και στη Λυκόσουρα, όπου αποκάλυψε το ιερό της Δεσποίνης.
H σπουδαιότερη ανασκαφή του ήταν του ιερού του Αμφιαρείου, κοντά στον Ωρωπό (1884 μαζί με τον Φιντικλή και συνέχισε εως τον θάνατό του. Αποκάλυψε ολόκληρο το ιερό και την κατοικίδιο συνοικία.

Διέπρεψε στίς επιγραφές του ιερού, τις οποίες δημοσίευσε με υποδειγματικό τρόπο και με σχόλια που και σήμερα κρατούν ακέραιη την αξία τους. Με τη μελέτη του Aμφιαρείου διαμόρφωσε την επιστημονική του μέθοδο. Οι μελέτες του, αποτελούν θησαυρούς επιστημονικών και επιγραφικών γνώσεων.