Άγιος Δημήτριος
Περνώντας από την εκκλησία των Ταξιαρχών, προχωρούμε λίγα μέτρα και ακολουθούμε το δρόμο προς τα δεξιά της διασταύρωσης, όπου συναντάμε ένα αρκετά μεγάλο εκκλησάκι, στο κέντρο της συνοικίας της Πλάτσας που αποτελεί την καρδιά της προχριστιανικής Τεύθιδας.
Στον Ιερό του ναού σώζονται κάποιες τοιχογραφίες οι οποίες κατά γραπτή ιστορική μαρτυρία χρονολογούνται στα τέλη του 18ου αιώνα. Το έτος κτίσεως του ναού πιθανολογείται ότι θα έγινε πριν από το 1816.
Από τις ιστορικές πηγές αναφέρεται ότι κατά την προεπαναστατική περίοδο αποτελούσε ιδιαίτερη ενορία, όπως και ο κοντινός ναός του Αγίου Γεωργίου της ίδιας συνοικίας, αργότερα όμως έγινε παρεκκλήσιο υπαγόμενο στο ναό των Ταξιαρχών, στον κώδικα του οποίου αναγράφονται τα κτήματα που δωρήθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου το 1816 από τους αδελφούς Θεοφίλη και Παναγιώτη Σούρμπη τα οποία ήταν κοντά στο ναό που βρισκόταν το πατρικό σπίτι τους, ενώ αυτοί έμεναν στη Μαγνησία. Δωρίθηκε επίσης ένα χωράφι στα Δεμπλιά, «το αμπέλι του Σιουμπρή» όπως το έλεγαν.
Γινε κρίκος μιας ζωντανής αλυσίδας
Γίνε κρίκος μιας ζωντανής αλυσίδας. Συνδέσου ξανά με το τόπο σου. Η Δημητσάνα δεν είναι μόνο πατρίδα. Είναι τρόπος να βλέπεις τον κόσμο. Και η Αδελφότητα, ο τρόπος να της δίνεις ξανά ζωή.
